Ætli það séu ekki á að giska tvö ár síðan ég fór að fylgjast með hljómsveitinni Hraun. Á þeim tíma hafa þeir glatt mig ósegjanlega, og ég held ég hafi varla misst af tónleikum með þeim á Rósenberg. Þess vegna gladdi það mig ósegjanlega að frétta að þeir væru að fara að gefa út plötu. Þeir eru góðir vinir mínir, og þess vegna er kannski erfitt að skrifa hlutlausan dóm um plötuna, en vegna þess afhroðs sem þeir hafa beðið í plötudómum í blöðum get ég ekki á mér setið að setja upp hlutleysisgleraugun og skrifa nokkur orð um plötuna.
Ég fann rétt svo fyrir jarðskjálftanum áðan. Hulda fann helling. Ég heyrði aðallega í honum, enda nötruðu allir skápar. Sömu sögu var að segja um skjálftana 2000. Fann varla fyrir þeim. Það hlýtur eitthvað að vera að mér.
Fyrir skjálftann var ég búinn að hugsa um þetta líka... Það hlýtur eitthvað að vera að mér. Hvernig stendur á því að Steve Wonder, sem flestir smekkmenn sem ég þekki fíla í botn, fer svona óendanlega mikið í taugarnar á mér? Hlýtur eitthvað að vera að mér.
Þetta er ótrúlega tilgangslaus bloggfærsla. Enda er eitthvað að mér.
Aldrei halda því fram aftur að löggan sé starfi sínu vaxin, og ekki full af heilalausum þumbum með minnimáttarkennd. Aldrei.
Þarna stígur lögregluþjónninn mjög gróflega út fyrir valdsvið sitt. Hann ræðst á dreng sem gerði ekkert af sér annað en að rífa kjaft (sem er skiljanlegt, enda vita unglingsstrákar fátt verra en að vera bornir fölskum sökum). Hann tekur drenginn kverkataki. Þar með er hann hættur að vera lögregluþjónn, og er bara fífl í búningi. Vill einhver sjá þennan mann með rafbyssu? Hverju eigum við að veðja um að strákurinn hefði fengið nokkur vött í kaupbæti, hefði bláklæddi snáðinn verið vopnaður rafrænu vopni?
Er ekki kominn tími til að stokka alvarlega upp í löggæslumálum á Íslandi? Losa lögguna við þessi örlagafífl sem virðast ríða röftum (no pun intended) og borga þeim sem eru í raun starfi sínu vaxnir betur (laða þannig að skárri mannafla og skynsamari).
--
Bið dygga lesendur afsökunar á bloggleysinu undanfarið. Búinn að hafa allt of mikið að gera og allt of lítið að segja. Lífið er eins gott og búast má við, en samt gæti vel farið svo að ég breyti eitthvað til á næstunni. Það kemur þó betur í ljós fljótlega. Læt vita.
Af Vísi.is, úr grein um kosningasvindl fyrir lokaþáttinn af Hæðinni:
Hrafnhildur bendir á að kosningin á Vísi eða öðrum netmiðlum hafi ekkert vægi í úrslitaþættinum, hún hafi einungis verið sett upp til gamans fyrir lesendur.
Lesendur Hæðarinnar þá? Þetta er tæplega mjög gaman fyrir þá sem eingöngu eru lesendur vísis...
Landsamband lögregluþjóna krefst þess (já, KREFST þess) að löggan fái rafbyssur (taser) hið allra fyrsta. Rök þeirra fyrir brýnni nauðsyn þessa eru að lögregluþjónar slasist æ oftar við störf sín.
Enginn held ég að dragi úr því að löggæslustörf eru áhættusöm, og því miður er ekki óalgengt að þeir sem þeim sinna meiðist við skyldustörf. En rafbyssur eru stórhættulegar, geta hæglega dregið fólk til dauða, og eru alls engin vörn gegn meiðslum. Lögregluþjónar hafa nú kylfur og piparúða, og til eru margar sögur af því að oftar en ekki sé þessi útbúnaður misnotaður. Nú er lögreglan lang oftast að takast á við fólk í návígi. Ef ég ætti að giska teldi ég að langoftast stafi meiðsl lögregluþjóna af hnefahöggum og spörkum. Hvers vegna þurfa þeir rafbyssur? Ef kylfa og úðabrúsi eru of ómeðfærileg tól til að stöðva árásarmenn hlýtur rafbyssa að vera það líka. Ég veit ekki betur en að rafbyssur þurfi nokkrar sekúndur til að ná hleðslu. Ef þeir geta ekki varið sig gegn ofbeldismönnum með kylfu og piparúða geta þeir svo sannarlega ekki gert það með rafbyssu.
Til hvers þurfa þeir þá þessi vopn? Væntanlega ekki til að ráðast gegn stórfelldum glæpamönnum og hættulegum, því lögreglan getur ráðist gegn slíkum mönnum með skotvopnum. Rafbyssur eru fyrst og fremst hugsaðar til að lama óróaseggi. Piparúði gerir sama gagn. Blindaðir, bæði bókstaflega og af sársauka, eru fæstir líklegir til stórræða. Og þótt piparúði sé andstyggilegur, og geti mögulega unnið fólki skaða, drepur hann ekki nokkurn mann. Fólk sem er veikt fyrir, með hjartaflökt, gangráða og aðra kvilla, getur hins vegar hæglega látist ef það fær í sig hið geysilega rafmagn sem rafbyssurnar senda frá sér.
Svo er það hitt, sem er verst af öllu. Rafbyssur eru misnotaðar í hvívetna. Misnotkun lögreglunnar í Bandaríkjunum á þeim er orðin að faraldri. Þar er þetta komið í staðinn fyrir handjárn, virðist vera. Dönskum lögregluþjónum er meinað að fá rafbyssur, því þar þykir næsta víst að þær yrðu misnotaðar. Í raun fær maður á tilfinninguna að það væri skárra að láta lögregluna fá alvöru skammbyssur en rafbyssur, því lögregluþjónar virðast spara blýið aðeins meira en vöttin.
Getur verið að það sé ástæða fyrir því að mannréttindasamtök um allan heim berjist gegn svona rafbyssum?
Ég vona heitt og innilega að stjórnvöld sjái sóma sinn í því að meina lögreglunni að fá þessi skaðræðistól. Ég skil ekki á hvern hátt þetta getur tryggt öryggi lögreglunnar eitthvað frekar. Auk þess er eðli vopnaburðar þannig að því öflugri vopnum sem lögreglan býr yfir, því betur vígbúast glæpamennirnir. Í dag þekkjast skotvopn í einhverjum mæli, en þó litlum, á meðal hörðustu eiturlyfjasalanna. Ef lögreglan fer að ganga með rafbyssur fara eiturlyfjasalarnir að ganga með eitthvað svakalegra. Ofbeldi elur af sér ofbeldi.
Og í ljósi framgöngu lögreglunnar með piparúða held ég að við þurfum ekki að velkjast í vafa um það að einhverjir aðilar innan hennar MUNU misnota þetta. Gasmaðurinn ógurlegi á eftir að drepa einhvern vesaling með gangráð áður en yfir lýkur. Annað kæmi stórlega á óvart.
Hér sést til dæmis gott dæmi um það þegar lögreglan gengur full langt, og lætur rafbyssu bitna á rétti fólks til að tjá sig og mótmæla:
Það vantar bara lögregluþjón, rauðan í framan, að öskra: "Rafmagn! Rafmagn! Rafmagn!"
Gas Gas eftir Goran Bregović. Heyrði þetta fyrst á tónleikum hans í höllinni fyrir um ári síðan. Keypti diskinn, Karmen (With A Happy End), og hef margoft notið þess að hlýða á þetta. En aldrei hefur þetta átt betur við en einmitt þessa dagana.
Hvernig stendur á því að nú í ólgunni vegna olíuverðs er enginn stjórnmálamaður búinn að lýsa því yfir að nú sé að duga eða drepast, við skulum verða vetnisstórveldi? Af hverju er ekki verið að leggja þrefalda krafta í að klára þetta dæmi, svo við þurfum ekki lengur að vera undir því komin hvað OPEC ákveður? Væri ekki sniðugri hugmynd en að ríkið lækki álögur á bensín?
Japanir eru löngu búnir að lýsa því yfir að eftir x mörg ár (get ómögulega munað hversu mörg) verði allir bílar í Japan vetnisbílar. Af hverju erum við ekki búin að lýsa því yfir að við ætlum að verða á undan? Við höfum bestu aðstöðu heims til vetnisframleiðslu, og erum með frekar fáa bíla miðað við margar aðrar þjóðir. Við eigum að vera í forystu hérna, og verðum að vera það. Þannig gæti Ísland orðið moldríkt land og við yrðum töluvert sjálfbærari en raunin er í dag.
Það hefur fengist staðfest sem margir hafa svo sem alltaf vitað, að lögregluþjónar Íslands eru litlir kallar í flottum búningum, sem virðast helst þrífast á því að sýna mátt sinn og megin með kylfum og piparúða. Það sem sumir virtust vera að krema í buxurnar uppi í Norðlingaholti í fyrradag, bara því þeir fengu að halda á úðabrúsa og öskra: GAS! GAS! GAS! GAS! GAS! GAS! GAS!
Þetta er óhugnanlegt að sjá. Þótt bílstjórarnir séu nú held ég búnir að missa síðasta dropann af velvilja meðal þjóðarinnar sjá trúlega allir að löggan fór meira offari þarna en hefur sést í áratugi. Vörubílstjórarnir eru kjánaprik. Lögregluþjónarnir eru kjánar með kylfur, sprey og skildi. Semsagt töluvert skaðlegri, enda var fjöldi fólks flutt burt með sjúkrabílum að aðförunum loknum (en bara ein lögga).
Þetta sýnir okkur bara eitt: Það væri óðs manns æði að láta þessa vitleysinga fá rafbyssur. Ef þeir geta ekki hegðað sér skynsamlega með spreybrúsa í hönd, hvernig í ósköpunum er þá hægt að ætlast til þess að þeir fari fagmannlega með stórhættulegt vopn sem getur mögulega verið banvænt? Ég vil ekki þurfa að mæta gasmanninum ógurlega með rafbyssu. Maðurinn var að sprauta piparúða á blásaklaust fólk sem var að hörfa undan honum og fara (loksins) eftir fyrirmælum. Eitthvað segir mér að væri hann með rafbyssu myndi hann stuða fyrst og spyrja svo. Hljómar ekki fallega.
Ég vona að það verði gerð góð úttekt á þessu innan lögreglunnar og þingsins. Lögreglan brást of harkalega við. Vissulega þurfti að gera eitthvað, en af myndskeiðum að dæma reyndu þeir ekki mikið að leysa þetta á friðsamlegan hátt.
Við þetta bætist tvennt: Fréttakona stöðvar tvö er grunuð um að hafa ýtt undir eggjakastið. Án þess að gera sér grein fyrir því að hún væri í beinni útsendingu á netinu bauð hún útsendingarstjóranum að fá einhverja til að kasta eggjum. Nú segir hún þetta hafa verið grín. Hún er ekki ýkja sannfærandi. Og þar með er trúverðugleiki fréttastofu stöðvar tvö orðinn að engu. Bravó.
Svo er það hitt. Aldrei hélt ég að ég myndi segja nokkuð í líkingu við þetta, en mér finnst fólk vera farið að æsa sig um of við Björn Bjarnason. Þegar maðurinn er farinn að fá óskir um hægan og kvalafullan dauðdaga, og hvatningar til sjálfsvígs, þá eru hlutirnir gengnir full langt. Að þessu sögðu tek ég undir með Þráni Bertelssyni, sem bendir á að viðbrögð lögreglu í fyrradag séu alfarið á ábyrgð dómsmálaráðherra. Ofbeldisstefna hans og hernaðarfirra hlýtur að spila þarna inn í. Hvaðan komu til dæmis þessir óeirðarskildir? Hlýtur Björn ekki að hafa haft eitthvað með kaup á þeim að gera? Lögreglan er á mjög skuggalegri braut, og það er vonandi að eftirmaður Björns (hvenær sem hann tekur annars við) geti snúið þessari hryllilega skuggalegu þróun við, því ljóst má þykja að Björn myndi aldrei sjá sóma sinn í því.
Og vill svo í alvörunni einhver að hér verði sett upp varnarlið? Ætlum við að láta þessa geðsjúklinga (GAS! GAS! GAS!) fá byssur? (BLÝ! BLÝ! BLÝ!) Segjum nei takk við rafbyssum og öðrum skotvopnum. Og reynum að ná piparúðanum af þessum mönnum. Þeir vita eigi hvað þeir gjöra.
Ég hef yfirleitt blásið á bölsýnistal varðandi tunguna. Jújú, unglingar eiga erfitt með að koma hlutunum rétt út úr sér, en þannig var það nú líka þegar ég var þeim aldri en þetta virðist koma með árunum.
Nú eru hins vegar farnar að renna á mig tvær grímur, því það virðist sem fjölmiðlar (sérstaklega netmiðlar, en því miður líka prentmiðlarnir) séu að verða verri og verri með hverjum deginum þegar kemur að málnotkun. Þetta rak ég augun í á Eyjunni rétt áðan:
“Ég verð öll spennt þegar hlutirnir eru hreinir, og ég elska að sortera.”
“Ég elska það að brjóta saman þvottinn fyrir framan sjónvarpið.”
Christina, sem nýlega hefur fest sig í sessi sem ein af kynþokkafyllstu, en jafnframt áhugaverðustu leikkonunum í Hollywood, lifir líka hreinlátu lífi hvað varðar drykkju og djamm.
Enn fremur er þessi fyrirsögn á forsíðu Eyjunnar:
Forstjóri Egils dæmdur í sekt fyrir áfengisauglýsingar
Að auki benti Davíð Þór á þessa klausu, sem er ekki af netinu heldur úr Fréttablaðinu:
Verða þættir þeirra með óbreyttu sniði frá því sem verið hefur og hvíla á herðum þeirra Pálma Gestssonar, Karls Ágústs Úlfssonar, Sigurðar Sigurjónssonar og Örns Árnasonar.
Nú getur maður farið að spyrja sig hvort það sé einhver von til þess að íslenskan haldi velli, þegar málnotkun sú sem unglingar hafa fyrir augunum á degi í fjölmiðlum er jafn full af tómri vitleysu og raun ber vitni. Krakkarnir eru að aflæra það sem þeim er kennt í skólanum. Þau lesa blöðin á morgnanna, uppfull af bulli, hlusta svo á útvarpsmenn sem eru upp til hópa gjörsamlega málheftir á daginn og vafra svo um bloggsíður vitleysinga á kvöldin. Hvar komast þau í snertingu við rétt mál? Í bókum sem fæst þeirra nenna að lesa, því það þykir svo hallærislegt að lesa í dag.
Hvernig verður þetta þegar þessir krakkar verða farnir að skrifa í blöðin? Verður dánarfregnin hans pabba svona:
Í dag drafst Karl Ágúst Úlfsson, sem var einu sinni í þætti sem heitaði Spaugstofan, með Irni Árnasini, Pálma Gestssini og Sigga Sigurjónssini og Randver Þorlákssini. Karl skylur eftir sig fullt af börnum og fullt af leikrytum og sjónvarpsþáttum og einhverju. Jarðarförin verður haldin á morgun og Karl ráddi sjálfur hvernig hún er. Það náðist ekki í krakkana hans til að spyrja um þetta.
Það kom semsagt að því. Ég er orðinn svartsýnismaður.
Ég fylgdist takmarkað með skálmöldinni við Rauðavatn í dag. Sá eitthvað smá í kvöldfréttunum, en var of upptekinn við að vinna og stunda einhverja aðra vitleysu í dag til að fylgjast með beinum útsendingum og slíku.
Tvennt finnst mér þó standa upp úr eftir það litla sem ég sá. Í fyrsta lagi eru íslenskar löggur litlir aumingjar í stórkarlalegum búningum, sem finnst greinilega obboðslega gaman að sprauta piparúða á náungann og lemja hann í hausinn með kylfum. Það var mjög óhugnanlegt að sjá þá halda áfram spreyja í augun á fólki sem var að hlýða þeim. „Út af veginum!“ öskruðu þeir, og í kjölfarið: „Gas!“. Þegar fólk var svo komið út af veginum sprautuðu þeir áfram, lengi vel. Ekki fögur sjón.
Í öðru lagi er makalaust hvað atvinnubílstjórarnir koma alltaf illa fyrir í fjölmiðlum. Þeir eru eins og heimskir unglingar. Er möguleiki að nokkur taki mark á þeim þegar þeir eru sífellt með gífuryrði og upphrópanir í hverju einasta viðtali sem þeir álpast í? Ég var fylgjandi mótmælum þeirra í fyrstu, enda skil ég vel að þeir séu reiðir yfir þessum hvíldartíma og auðvitað er eldsneytisverð geysilegt, og spurning hvort ekki megi grípa til einhverra aðgerða til að lækka það, enda hefur það áhrif á allt verðlag í landinu. Ég var fyllilega sáttur við að sitja í umferðarhnút í þrjú kortér fyrir nokkrum vikum síðan, því ég var fylgjandi málstaðnum. Nú finnast mér þessir menn hins vegar vera farnir að koma fyrir með svipað málefnalegri orðræðu og vélhjólaökufantar hafa stundum gripið til þegar amast er við aksturslagi þeirra. Það gerir mig frekar andsnúinn þessum hópi orðið. Enn kjánalegra er þegar talsmaður þeirra segir að ráðamönnum væri nær að hætta að þvælast erlendis og sinna málum hér heima. Ég veit ekki til þess að aðrir ráðherrar en forsætis- og utanríkisráðherra hafi verið erlendis undanfarið (það hefur þá farið framhjá mér, allavega). Þetta kemur þeirra ráðuneytum bara ekkert við. Hvað á utanríkisráðherra að gera í hvíldartíma bílstjóra?
Þetta er eiginlega orðið hlægilegt. Við erum með fasista með skildi, kylfur og úðabrúsa öðrum megin og menn sem virðast út á við vera slefandi hálfvitar. Fasistar gegn fávitum - slagur aldarinnar - Gúttóslagurinn, nú að ástæðulausu! Það er ekki laust við að þetta veki mér hlátur.
Jæja, ég kom heim í gær eftir ansi vel heppnaða ferð. Þó er það merkilega að núna upplifði ég eiginlega í fyrsta skipti síðan ég var í sumarbúðum, 8 ára gamall, að fá alvöru heimþrá. Ég saknaði fjölskyldunnar ótrúlega mikið. Vonandi get ég tekið þau með mér í utanlandsferðir í framtíðinni.
Við lentum á Stansted flugvelli í kringum hádegið á mánudaginn og héldum sem leið lá á hótelið okkar (reyndar með viðkomu í miðasölu til að breyta miðum á eina sýningu). Við vorum geysilega vel staðsett, rétt fyrir utan West End, og þurftum því ekki að ganga langt til að komast niður í bæ og vorum í göngufæri við öll leikhúsin sem við fórum í.
Fyrsta kvöldið héldum við í Palace Theatre að sjá Spamalot þeirra Monty Python bræðra. Ég þorði eiginlega ekki að búast við neinu sérstöku, enda hálf undarleg tilhugsun að sjá Holy Grail í söngleikjaformi á West End, en sýningin var algjör snilld. Leikararnir voru frábærir, og þó er ekki auðvelt að feta í fótspor Monty Python. Meira að segja John Cleese brá fyrir (reyndar bara röddinni hans, og hún var á bandi). Ekki nóg með það að þetta verk sé óstjórnlega fyndið (sérstaklega það sem er breytt síðan í myndinni - ég kunni atriðin sem tekin voru beint upp úr myndinni utanað), heldur er tónlistin frábær og þetta er bara í alla staði frábær sýning. Ekki spillti fyrir að vera með nágrannastjörnuna Alan Dale í hlutverki Arthúrs konungs (hann hefur reyndar líka leikið í Ugly Betty, 24, West Wing og OC, svo eitthvað sé nefnt).
Daginn eftir fórum við til Manchester að sjá leikgerð og uppfærslu íslendings á Lilya 4ever. Það var ekki nógu skemmtilegt.
Á miðvikudaginn sáum við tvær sýningar. Við byrjuðum á eftirmiðdagssýningu á söngleiknum Wicked, sem er gríðargóð skemmtun. Hann fjallar um nornirnar í galdrakarlinum í Oz, áður en sú græna fékk á sig orðspor sem vond norn. Mjög skemmtileg fjölskyldusýning, og þar kom önnur gamalkunn stjarna fyrir: Nigel Planer sem gerði garðinn frægastan í Young Ones, sællar minningar. Um kvöldið héldum við svo á eina mögnuðustu leiksýningu sem ég hef séð, Woman in Black. Einhverjir kannast eflaust við kvikmynd með sama nafni, og jú, þetta er sama sagan. Þetta er hrollvekja um lögfræðing sem lendir í reimleikum í dánarbúi. Hljómar ekki eins og það gangi á sviði, eða hvað? Hvað segið þið þá um þetta: Það eru bara tveir leikarar. Það væri of langt mál að útskýra þessa sýningu frekar. Segjum bara að þetta sé ein magnaðasta sýning sem ég hef séð. Ég hélt aldrei að ég gæti upplifað alvöru hrylling í leikhúsi.
Á fimmtudaginn voru einnig sóttar tvær sýningar. Sú fyrri var hið gamalkunna verk Oscars Wildes, The Importance of Being Earnest (eða Mikilvægi þess að vera Hreinn, eins og hún kallast í íslenskri þýðingu). Það var voða sætt, en svo sem ekkert sem kom á óvart. Nákvæmlega eins og verkið hefur alltaf verið leikið. En það var gaman að sjá það. Ég las þetta í menntaskóla og hef alltaf hrifist af leikritinu. Um kvöldið fórum við svo að sjá sitthvora sýninguna. Mamma fór á hina mjög svo miðaldra sýningu The Mouse Trap (Músagildruna). Ég upplifði hins vegar mjög gamlan draum, og fór á Les Misérables (Vesalingana). Ég sat uppi í rjáfri í geysilega stóru leikhúsi (Queen's Theatre), en það kom ekki að sök. Þarna sat ég svo með gæsahúð og tárin í augunum í þrjá tíma sem liðu eins og fimm mínútur. Það sem mér finnst magnaðast er að þessi sýning hafi gengið í 23 ár, en sé enn jafn fersk og hún hlýtur að hafa verið eftir mánuð. Það helgast trúlega af því að framleiðendurnir starfrækja Vesalingaskóla, þar sem nýir leikarar eru þjálfaðir og reglulega skipt út. Samt sem áður, vel af sér vikið, sérstaklega í ljósi þess að öll leikhús á West End sýna 8 sýningar á viku, allan ársins hring.
Föstudagurinn var svo rólegur. Við versluðum aðeins og fórum svo á síðustu leiksýningu ferðarinnar um kvöldið. Það var The 39 Steps, sem byggir á samnefndri skáldsögu og kvikmynd Alfreds Hitchcocks. Þó er þetta grínverk. Og það með því fyndnara sem ég hef séð á ævinni. Ég held að ég hafi aldrei hlegið jafn svakalega í leikhúsi. Þarna segir frá Richard Henney, sem lendir óvart inni í hringiðu njósnara og svikara, og flýr í ofboði yfir skoska hálendið frá njósnahring annars vegar og lögreglunni hins vegar. Í sýningunni eru fjórir leikarar, sem leika 139 hlutverk. Þessi sýning er ótrúleg upplifun.
Já, þar með er þetta nokkurn veginn upp talið. Ég ætla samt að setja hér niður snögglista yfir leiksýningar sem allir verða að sjá, eigi þeir leið um London:
Les Misérables - Þetta er auðvitað sá söngleikur sem ber höfuð og herðar yfir alla aðra. Enda hefur enginn söngleikur gengið lengur. Ef þið eigið eftir að sjá og/eða heyra Vesalingana mæli ég með því að úr því verði bætt hið snarasta.
The Woman in Black - Fyrir hrollvekjuáhugamenn er þetta mögnuð upplifun. Og reyndar líka fyrir áhugamenn um geysilega vel byggðar leiksýningar.
Wicked - Kannski ekki must-see, þannig lagað, en mjög skemmtileg sýning með góðri tónlist og góðri sögu. Gæti verið full mikið Disney fyrir suma.
Spamalot - Þetta er helgi kaleikur Python aðdáenda. Fyrir okkur sem gátum ekki séð Python á sviði á sínum tíma er þetta það sem við komumst næst því. Svo er þetta bara sprenghlægileg sýning með æðislegri tónlist. Hún gerir líka æðislega mikið grín að öðrum söngleikjum og leikhúsi yfir höfuð, sem er mjög skemmtilegt.
The 39 Steps - Það hryggir mig, verandi Python fan númer eitt, en ég er ekki frá því að 39 Steps sé fyndnari en Spamalot. Hún er auðvitað allt öðruvísi, en ég hef sjaldan lent í öðru eins. Mér var illt í maganum eftir þessa sýningu.
Svo er ein sýning sem ég er á bömmer yfir að hafa misst af, sem er Avenue Q eftir Noel Coward, sem mér skilst að sé brjálæðislega fyndin. Þetta er söngleikur með brúðum, sem er víst eins og samblanda af Sesame Street og South Park. Semsagt fullorðins brúðusýning. Mamma keypti samt diskinn, ég ætla að hlusta á hann við tækifæri.
Allavega, þetta er orðið allt of langt. Ég er semsagt kominn heim, þannig að lánadrottnar og handrukkarar vita hvar þeir finna mig. Þið hin, endilega sláið á þráðinn elskurnar.
Vá... Leti mín á þessari síðu er orðin botnlaus. Þetta hefur ekki gerst áður. En hvað get ég sagt? Líf mitt er mun sléttara og felldara en áður og ég hef minna að segja, býst ég við.
Þrátt fyrir það er ýmislegt í gangi. Ég er á kafi í vinnu þessa dagana, til að klára verkefni næstu viku. Ég er á norðurleið um næstu helgi, hvar ég hyggst sjá Dubbeldusch og söngkeppni framhaldsskólanna, hvar Hjalti bróðir mun þenja raddböndin í æsilegum flutningi sínum á Wicked Game, eða Ljótum leik. Áfram lillibró.
Þegar norðurdvöl lýkur held ég svo suður, en skil frúna eftir. Ég og mamma erum nefnilega á leið til Lundúna, hvar stefnan er sett á hverja leiksýninguna á fætur annarri. Þegar er búið að bóka nokkra miða. Við hefjum leikinn á Spamalot - söngleiknum hans Erics Idle sem byggir á Monty Python and the Holy Grail. Gæti orðið snilld, gæti orðið ógeð, hver veit. Pabbi var allavega hrifinn af honum. Svo förum við að sjá eitthvað leikrit í Manchester, sem gamall skólafélagi minn leikstýrir, og eigum líka miða á hinn frábæra söngleik Webbers og Rice, Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat, sem hefur lengi verið í uppáhaldi hjá mér.
Það er þó ein sýning sem ég hlakka mest til að sjá, en ég bókaði miða á hana í dag. Það er uppáhalds söngleikurinn minn, Les Miserables, eða Vesalingarnir. Ég sá þennan söngleik fyrst 1987, þá 5-6 ára gamall, þegar hann var settur upp í Þjóðleikhúsinu. Síðan þá hef ég haft óstjórnlega gaman af tónlistinni, og á held ég þrjár upptökur með mismunandi leikurum, auk DVD af afmælistónleikum, þar sem helstu stjörnurnar sem leikið hafa í verkinu syngja nánast óstytta útgáfu. Agli Ólafssyni bregður meira að segja fyrir, en hann söng aðalhlutverkið í uppfærslunni í Þjóðleikhúsinu. Óhætt er að segja að ég hlakki nær óstjórnlega til.
Auk þess mun ég að sjálfsögðu leita uppi bruggverslun til að fá hráefni sem ekki fæst hér á landi.
En talandi um vesalinga... Mér finnst ótrúlegt hvað fólk er duglegt við að vorkenna Hannesi Hólmsteini. Er maðurinn ekki bara búinn að grafa sína gröf sjálfur? Ég gef ákaflega lítið fyrir tal hans um mistök í Laxness málinu. Hann er háskólaprófessor. Hann á að vita hvernig akademísk vinnubrögð fara fram. Hann kaus meðvitað að hundsa þau og á að sjálfsögðu að súpa seyðið af því. Það að maðurinn fái að tolla áfram í starfi finnst mér með ólíkindum. Mér finnst það líta mjög illa út fyrir æðstu menntastofnun landsins að hafa dæmdan ritþjóf í starfi sem gerir kröfu um vandað rannsóknarstarf.
Svo er það stóra Jónsmálið. Fólk er farið að safna peningum fyrir hann undir merkjum málfrelsis. Ég er kannski að missa af einhverju (hef ekki kynnt mér þetta mál í kjölinn, en þykist þó vita nokkurn veginn um hvað það snýst), en mér finnst málfrelsi bara ekki koma þessu neitt við. Það er mjög stór munur á málfrelsi og rógburði. Hannes kaus að birta órökstuddan róg um Jón Ólafsson á ensku, og þar með hafa slæm áhrif á viðskipti Jóns í Englandi (þar sem lungi þeirra ku fara fram). Við getum til dæmis borið þetta saman við rasistamálið sem dæmt var í fyrir skemmstu í Héraðsdómi. Þar var um að ræða ummæli um kynþáttahatur. Það er mjög stór munur á því að kalla mann rasista og að kalla hann fíkniefnabarón. Það fyrrnefnda er að stórum hluta huglægt. Það sem einum finnst rasismi finnst öðrum í góðu lagi. Það er ekki til neinn fastur mælikvarði á fordóma fólks. Þegar svo er farið að kalla mann sem aldrei hefur verið dæmdur fyrir fíkniefnabrot eiturlyfjabarón erum við hins vegar að tala um blákalda fullyrðingu um vafasama fortíð kaupsýslumanns. Nú er ég enginn sérstakur aðdáandi Jóns Ólafssonar og ætla ekki að leggja mat á það hversu líklegt eða ólíklegt það er að Hannes gæti haft eitthvað fyrir sér í fullyrðingum sínum, en mér finnst það liggja í augum uppi að maður fullyrðir ekki svona lagað um ódæmdan mann án þess að geta vísað til óyggjandi sannana. Slíkt kallast rógburður og er bannað með lögum. Þetta kemur málfrelsi ekkert við, heldur er þetta hannað til að vernda æru manna fyrir óforskömmuðum pennum á borð við Hannes Hólmstein Gissurarson.
Auk þess bauð Jón Hannesi víst að taka skrif sín niður af vefnum, og þá myndi málið niður falla. Hannes hafnaði því. Afkomendur Halldórs Laxness buðu honum líka að biðjast afsökunar og draga bókina til baka til að forðast málaferli. Hann hafnaði því. Þannig að hann gróf ekki bara gröfina sjálfur, heldur hafnaði hann boð um aðstoð við að komast upp úr henni. Af hverju viljum við vorkenna þessum manni? Eru Íslendingar í alvörunni svona meðvirkir?
Bjór er góður. Hins vegar finnst mér fólk svolítið misskilja bjór. Íslendingar eru að byrja að fatta léttvín. Að þau megi drekka í hófi, með góðum mat eða yfir góðu spjalli, án þess að fara yfir strikið. Það mætti jafnvel ímynda sér að innan skamms verði hægt að tala um almennilega vínmenningu hér á landi. Þessu er því miður síður að heilsa með bjór. Hann virðist frekar tengjast djammi en afslöppun (með undantekningum, að sjálfsögðu). Megnið af hilluplássi vínbúðanna er frátekið fyrir bragðlítinn bjór sem er helst til þess fallinn að drekka á fylleríi. En svo er líka til gæðaöl, sem færri virðast njóta.
Ég lít á bjór eins og rauðvín. Jafnvel eins og kaffi (nema ég væri dauður ef ég drykki bjór í jafn ríkum mæli og kaffi). Bjór er gæðadrykkur, flókinn og fullur af blæbrigðum, og hans bera að neyta af virðingu og alúð. Þrátt fyrir að úrvalið í vínbúðum hér á landi sé ekkert miðað við það sem gerist og gengur víða annars staðar er þó hægt að fá ótrúlegan gæðabjór hér sem skákar öllu því sem fólk gengur helst í. Tuborg er piss. Víking og Gull er vatn með smá humlabragði. Ef við leitum aftur í rauðvínslíkinguna er þetta eins og ódýrasta rauðvínsbeljan sem fæst. Aftur á móti er hægt að fá gæðabjóra frá hágæða brugghúsum eins og Fullers (UK) og Samuel Adams (US), sem eru ríkulegir og bragðmiklir. Og öðruvísi.
Einhvern tíma sagði einhver bjórspekingur að það væri ekki til fólk sem þætti bjór vondur. Það hefði bara ekki fundið rétta bjórinn. Þetta er einmitt annað atriði. Allt of margir halda að lager bjórar, Tuborgarnir, Carlsbergarnir, Víkingarnir og Gullið, séu einu bjórarnir sem þeim standa til boða. Þetta er fjarri sanni. Hveitibjórar eru allt öðruvísi - lítið sem ekkert humlabragð, sætur og stundum ofurlítið súr keimur, í raun ekkert sem minnir á humlavatnið sem flestir drekka. Svo eru Porterar hinum megin á kvarðanum - ristað bragð sem minnir á sterkt kaffi, smá lakkrís keimur og meðal humlabragð. Ekki ósvipað malti, bara ekki jafn sætt. Hámark humlamagns eru Indian Pale Ale bjórar, eða IPA. Lágmarkið hljóta að vera hveitibjórar og súrir Lambic bjórar frá Belgíu, sem eru oft með ávaxtabragði (í miklu uppáhaldi hjá mér). Þarna á milli er endalaus flóra. Fólk sem segist finnast bjór vondur hefur bara ekki smakkað neitt almennilegt. Að halda að bjór einskorðist við lagersullið sem Íslendingar skvetta helst í sig er eins og að halda að rauðvín sé eina léttvínið - og það bara ódýrt rauðvín.
Mér finnst bjór vera jafn mikill sælkeradrykkur og rauðvín og írskt viský. Mér finnst bara allt of fáir gera sér grein fyrir því. Nú hefur verið mikil vitundarvakning varðandi borðvín undanfarið - hvernig væri að fara að taka til í bjórdrykkjunni líka? Mér finnst ekkert leiðinlegra en að koma á kaffihús sem selja bara ljósa lagerbjóra. Mér finnst það vera eins og veitingahús sem selur bara ristað brauð.
Ég er að hugsa um að skrifa meira um bjór á næstunni. Helst myndi ég vilja stofna bjórklúbb, þar sem áhugamenn gætu gætt sér á góðum bjórum og skrafað. Ekki ósvipað vínsmökkunarklúbbi, nema þetta væri bjórsmökkunarklúbbur. Þangað til mæli ég með að fólk kíki í ölhillurnar í vínbúðunum og prófi eitthvað sem því hefur aldrei dottið í hug áður. Eða skelli sér á Enska barinn. Þar er gríðarlegt úrval góðra bjóra (sem eru reyndar ansi dýrir, en maður fær ekki allt).
Sem minnir mig á það... Ég setti IPA bruggið mitt á flöskur í fyrrakvöld. Nú eru bara 2-3 vikur í að hann verði drykkjarhæfur.
Í gærkvöldi kvaddi Þórhallur Þórhallsson titilinn Fyndnasti maður Íslands á sýningunni Fyndinn í fyrra. Nú er hann orðinn húmorslaus og segir héðan í frá bara lélega brandara sem allir innihalda orðið fennelflan.
Ég og Bjarni hituðum upp, og ég og Þórhallur aðstoðuðum hvorn annan með efni. Ég var eiginlega óopinber leikstjóri, og fannst þetta heppnast geysilega vel. Þórhallur var fyndnari en nokkru sinni fyrr, og mitt prógramm heppnaðist ágætlega, fannst mér.
Á næstunni ætlum við Þórhallur að gera sameiginlegt prógramm og gerast tvíeyki. Við vinnum langbest saman - skrifum fyndnara efni á skemmri tíma en í sitthvoru lagi. Enda erum við langbestir hvor um sig þegar við hjálpumst að (kannski ekki síst vegna þess að þá æfum við okkur, sem við gerum sjaldnar einir og sér).
Allavega, fyndnasti maður Íslands er nú orðinn væskilslegasti maður Íslands. Ef þið misstuð af þessu misstuð þið af miklu.
Ég hef ekkert merkilegt að segja, þannig að ég ætla bara að segja fréttir af mér og mínum.
Stúdíósmíðin gengur svakalega vel. Upp er komin veggjagrind að öðru rýminu af tveimur, og í næstu og þarnæstu viku vænti ég þess að restin af grindunum verði kláraðar. Þá fer þetta nú að styttast í annan endann.
Í gærkvöldi var bruggkvöld. Mér fannst það hrikalega gaman. Huldu ekki alveg jafn. Henni fannst lyktin vond og var ekki skemmt þegar mér tókst að sprengja ger-starter út um allt eldhús. Ég skil það vel. Skil líka að hún leyfi mér ekki að brugga í eldhúsinu aftur. Bílskúrinn verður brúkaður héðan í frá. En þetta gekk þó á endanum, og hunangsöl er byrjað að gerjast niðri í geymslu. Auk þess er ávaxtavín tilbúið á flöskur, og India Pale Ale sem ég bruggaði fyrir hálfum mánuði verður tilbúið í flösku-öldrun eftir viku eða svo. Þetta er geysilega skemmtilegt.
Fartölvan mín tók upp á því að gefa upp öndina fyrir nokkru. Það var svo sem viðbúið, hún var búin að láta ansi undarlega upp á síðkastið. Það var svo sem ekki geysilegur missir af tölvunni, enda var hún svo til ónothæf nema til þess að dútla inni í stofu yfir sjónvarpinu, en batteríið var ónýtt og hún var orðin ansi stirð. Það sem var verra var að á harða disknum var skjal með skáldsögu sem ég var hálfnaður við að endurskrifa. Auk þess kafli úr bók sem ég þýddi með pabba og afa sem virtist ekki hafa skilað sér til pabba ásamt restinni af þýðingunni. Það er skemmst frá því að segja að ég varð ansi örvæntingarfullur. Ég talaði við Apple búðina, en það var gríðarlöng biðröð á verkstæðið hjá þeim, og mér lá á. Ég er að reyna að klára endurskriftir og pabbi þurfti að fá kaflann góða (sem var reyndar ekki þýðing, heldur frumritaður texti, þar sem bókin er bæði þýðing og staðfæring). Ég brá því á það ráð að fá lánaða harðdiskahýsingu fyrir fartölvudiska og rífa diskinn úr tölvunni. Það gekk, en tölvan er núna í öreindum. Hún verður klárlega ekki notuð framar.
Það mikilvæga er að ég gat komið kaflanum á pabba, og er nú að vinna í að klára endurskriftir. Ef allt gengur eftir gæti ég klárað það í næstu eða þarnæstu viku. Sem minnir mig á það... Ég má ekki vera að þessu, verð að skrifa...
Ég veit ekki hvað mér á að finnast um það að bloggari hafi verið dæmdur fyrir meiðyrði. Í eina röndina held ég að það sé jákvætt að fólk fari kannski að hugsa sig um tvisvar áður en það lætur vaða á bloggum (ég hef oft farið offari sjálfur, þótt ég hafi nú í seinni tíð reynt að stilla gífuryrðum í hóf). Á hinn bóginn er spurning hvort þetta leiði til neikvæðrar þróunar. Hispursleysi bloggsins er bæði helsti kostur og helsti galli þess. Fólk hefur getað skrifað nákvæmlega hvað sem því dettur í hug, sem birtist vissulega oft í ósmekklegri og ómaklegri umræðu, en líka oft í jákvæðri umræðu sem gæti aldrei farið fram annars staðar. Er ekki möguleiki að þessi dómur leiði til þess að stóru blogghýsingarnar fari að ritskoða síður hjá fólki? Moggablogg og vísisblogg gætu lent í þessu. Mögulega ekki, en ég held að það sé möguleiki, því í raun hlýtur hýsirinn að bera hluta ábyrgðarinnar í augum laganna (grunar mig, en er þó ekki lögfróður maður).
Eins er þetta hættulegt, því ef einhver kýs að ausa saur í ummælakerfinu mínu ber ég ábyrgð á því. Ég hef næstum aldrei eytt ummælum af þessari síðu. Ég gerði það einhvern tíma þegar einhver nafnleysinginn gerðist "tröll" í ummælakerfinu, og svo einhvern tíma þegar ég sá mjög andstyggilegt skítkast í garð manneskju sem kom þessari síðu ekkert við og fannst það ekki við hæfi. En fyrir utan þetta hef ég frekar kosið að svara ómaklegum ummælum, hvort sem þau eru í minn garð eða ekki, eða að leyfa þeim að standa sem vott um heimsku þess sem þau reit. Þýðir þetta fordæmi, verði það staðfest fyrir hæstarétti, að ég gæti átt á hættu málsókn, kjósi ég að halda þessari stefnu áfram? Eða þarf ég að fara að standa í því að eyða út öllum ummælum sem fela í sér skítkast út í aðra en mig, til að tryggja að ég verði ekki dreginn fyrir dómstóla?
Eins og ég segi finnst mér þessi dómur tvíeggjaður. Annars vegar má fólk vissulega fara varlegar í netskrifum sínum. Hins vegar má fólk alls ekki fara of varlega. Þá getum við alveg eins sleppt þessu.
Annars er ég búinn að vera duglegur undanfarið. Veggirnir eru að rísa í stúdíóinu. Það fer að koma að myndafærslu. Svo er ég með ávaxtavín og humlaríkan bjór í gerjun í geymslunni. Það verður gaman að sjá hvernig það kemur út.
Að lokum langar mig að benda ykkur á að Þórhallur verður með stóra sýningu 12. mars, þar sem ég kem eitthvað aðeins fram. Hún heitir Fyndinn í fyrra. Komið og kveðjið titilinn með litla kúk.
Heldur betur búið að vera tryllt að gera. Ég er búinn að vera að djöflast úti í skúr og vinna svo til sleitulaust, auk þess sem við fórum norður um síðustu helgi.
Á fimmtudaginn fyrir viku ætlaði ég að byrja að slá upp veggjum í skúrnum, en komst þá að því að hallinn á gólfinu var of mikill til að það væri hægt. Þannig að draumurinn minn um að gera þetta sæmilega ódýrt var eiginlega úti. Ég þurfti að flota gólfið. Við lentum þá í vanda, því skúrinn var fullur af kössum og drasli sem ég hef engan samastað fyrir. Brugðum við þá á það ráð að hengja það ALLT upp á veggina. Og það tókst. Það var hilarious. Set inn mynd fljótlega.
Þá fékk ég tilboð í flot, en í ljós kom að útreikningarnir voru alveg úti í hafsauga og ég fékk allt of lítið efni. Við Nonni byrjuðum nú samt að flota, en tókst þá að sprengja stofnöryggi í húsinu, og þegar ég var búinn að hendast fyrst í Byko, þar sem þeir áttu ekki til rétta öryggið og svo í húsasmiðjuna þurfti Nonni að fara heim að sofa.
Á föstudaginn fórum við fjölskyldan svo norður með flugi. Á föstudagskvöldið var okkur nefnilega boðið á frumsýninguna á Fló á skinni, sem hún mamma var að leikstýra. Þar kom endanlega í ljós að mamma er farsadrottning Íslands. Þetta var mögulega fyndnasta leiksýning sem ég hef á ævinni séð. Við Hulda hlógum svo svakalega að fólk á bekknum fyrir framan var farið að horfa undarlega á okkur. Húmorslausa pakk.
Svo komum við heim á sunnudaginn og ég þurfti að fara beint í vinnuna og var þar mestalla nóttina. Á mánudaginn hélt svo flotævintýrið áfram, þá með Bjarna og Þórhall innanborðs. Því lauk svo ekki fyrr en í gær, en nú er gólfið orðið næstum því slétt. Nógu slétt fyrir veggi, allavega. Restin verður jöfnuð út með sandi.
Nú á ég loksins frí, og nýt þess í botn að slaka á með litla kallinum mínum í fallegu íbúðinni. Mamma hans fór að versla eitthvað... Hún neitar að segja mér hvað.
Á næstunni fer ég á bruggnámskeið hjá Ámunni. Átti að fara fyrir viku, en komst ekki vegna bráðs tilfellis af floti. En fljótlega fer ég. Mig langar að brugga minn eigin bjór. Það væri snilld (og myndi spara mér töluvert, sérstaklega þar sem ég er alltaf að gefa gestum öl...).
Jæja, ég þarf að sinna barninu mínu. Skítiðíykkur.
Hér er gróf teikning af stúdíóinu sem verður vonandi byggt sem allra fyrst. Texti er á ensku því ég gerði þetta til að leita mér ráða hjá fróðum mönnum erlendis.
Jæja, ég er búinn að rífa allt innan úr skúrnum og gera hann fokheldan. Næsta skref er að laga lekann á þakinu, sem ég get ekki gert fyrr en hitinn fer yfir -5°C (vonandi á morgun), og svo þarf ég að byggja fyrir bílskúrshurðina og fjarlægja hana ásamt brautunum sem halda henni uppi. Og svo get ég einangrað helvítið aftur.
Eftir það hefst alvöru byggingarvinnan. Slá upp ótal veggjum, einangra og klæða, leggja rafmagn og hita í gólfið (tengdapabbi er búinn að bjóðast til þess), setja upp hurðir og glugga á milli rýmanna, kítta fyrir allan peninginn, smíða bókahillur og skrifborð sem smellpassa þarna inn, búa til hljómgildrur og annað til að bæta hljómburð, setja upp hljómský og ljós í loftin, lóða og tengja hljóðdót, parketleggja og margt margt fleira.
Vá, hasar framundan. Ég er sirka kominn með fullkláraðar teikningar af þessu. Reyni að skella þeim hingað sem fyrst.
Ég hef ákveðið að halda litla smíðadagbók hér í tilefni af stúdíóbyggingunni í bílskúrnum.
Fyrsta skrefið var stigið á laugardaginn, þegar ég og Bangsi félagi minn rifum skápainnréttingu af veggnum á skúrnum. Þá kom í ljós að innréttingin virtist vera ónýt í loftinu, og eftir smá umhugsun og eftir að ég ráðfærði mig við tengdaföður minn ákvað ég að best væri að rífa allt af veggjum og lofti og einangra upp á nýtt. Um helgina reif ég öll ljós og næstum alla rafmagnstengla úr skúrnum, og í morgun var komið að upphafi niðurrifs.
Ég og Bangsi hömuðumst sveittir við í allan dag að rífa klæðningu og steinull úr lofti og veggjum, og náðum að afreka nokkuð mikið. Tengdapabbi aftengdi ofninn í skúrnum og tók hitablásara með sér þegar hann og spúsa hans lögðu í hann norður. Úrgangurinn í skúrnum var svo orðinn svo mikill að við urðum að hætta, því við gátum ekki lengur athafnað okkur.
Í fyrramálið kemur gámur í innkeyrsluna og þá verður haldið áfram að tæta innyflin úr skúrnum og hent jafnóðum. Vonandi verður skúrinn orðinn fokheldur á miðvikudaginn. Þá þarf að laga leka í þakinu og svo er hægt að byrja að einangra upp á nýtt.
Ég er á leiðinni að gera nákvæmar teikningar af hljóðverinu til að geta sýnt áhugasömum hver stefnan er. Rob vinur minn ætlar að vera mér innan handar í flóknari hlutum sem ég kann ekki og ég vonast til að þetta taki sem skemmstan tíma. En auðvitað þvælist alltaf vinna og önnur brýn verkefni fyrir. Það liggur þó nokkuð á þessu, því sem stendur hef ég enga aðstöðu fyrir nokkurn skapaðan hlut og allar bækur og græjur eru í kössum sem eiga engan samastað.
Þetta er semsagt það sem er á döfinni hjá mér í dag. Í augnablikinu er ég svo þreyttur að ég held varla augunum opnum, enda geysilega annasamur dagur, en fann mig knúinn til að blogga örlítið fyrir svefninn.
Farið vel með ykkur og kíkið í kaffi þegar þið komið því við (nema þú Hrafnhildur, fyrst þú ætlar aldrei að heimsækja okkur framar).
Jæja, ég, Hulda og Þórhallur erum orðin gaflarar. Fyrir nokkrum dögum síðan fengum við afhenta íbúðina í Köldukinn í Hafnarfirði, og erum nú flutt. Og loksins er nettengingin komin yfir. Gleði gleði.
Á næstu dögum get ég vonandi hafið framkvæmdir við hljóðverið sem verður byggt í bílskúrnum. Ekki verður það nú leiðinlegt.
Fyrir utan alla þessa gleði er lítið sem ekkert að frétta, utan daglegra frétta af Þórhalli mínum. Hann er kominn með tvær tennur, farinn að sitja aðeins og byrjaður að bíta sjálfan sig og klemma sig á skúffum. Þannig að þetta er hið ágætasta allt saman.
Ég er búinn að vera að hlusta á söngleiki undanfarið. Að sjálfsögðu mikið til Vesalingana, sem hafa verið í uppáhaldi hjá mér síðan ég var lítill, og einnig brot úr hinu og þessu - Man of la Mancha (fjallar um Don Kíkóta, hljómar mjög vel), Óperudrauginn, Porgy og Bess og fleira. Gaman að því. Hlustaði líka á söngleik sem heitir Martin Guerre og fannst lítið til hans koma. Kannski vinnur hann á við frekari hlustun. Mér fannst Miss Saigon til dæmis ekkert spes við fyrstu hlustun, en hann vann heldur betur á...
Jæja, allt um það... Það má ekki naga neglur, en naglar eru í lagi.
Uppfært: Einhverra hluta vegna duttu nokkrar setningar út úr færslunni - búið að laga.
Ágúst Borgþór er ekki allra. Enda væri hann afskaplega leiðinlegur ef svo væri. Ég kynntist Ágústi fyrir nokkrum árum og þoldi hann ekki í fyrstu. Við hnakkrifumst reglulega og þótti mér víst að hér væri á ferðinni maður sem ég gæti ekki fellt mig við. Þangað til að ég fattaði hann. Og hann hefur svo trúlega fattað mig (vona ég). Við fórum að hittast öðru hverju og ræða málin, og varð ágætlega til vina. Þó rífumst við enn, og ég hef alltaf gaman að því. Undanfarið hefur Ágúst farið mikinn, þá aðallega í ummælakerfum annarra, enda í sjálfskipuðu bloggstraffi. Hér á ég við umræðuna sem ég vísaði til í síðustu færslu um Íslam. Meðal þess sem hann skrifar í ummælakerfi Eiríks Arnar er eftirfarandi:
Hvernig getur þú fullyrt að skopmyndir af Múhammeð spámanni séu gjörðar til að níðast á fátækum innflytjendum? - Hvers vegna að sniðganga algjörlega þá túlkun að ádeilunni sé beint gegn terroristum og bókstafstrúarmönnum?
Hvernig getur Viðar Þorsteinsson afneitað tilvist Islamisma?
Hvernig getur fólk eins og þú neitað að horfast í augu við þá kúgun sem friðsamir múslímskir innflytjendur verða fyrir af hendi annarra múslima - bókstafstrúarmönnum sem neyða lífsgildi sín upp á fólk múslímskum ghettóum - í sumum tilvikum fólk flúði til Vesturlanda í þeim tilgangi að losna undan áþján bókstafstrúar - Hvers vegna lokið þið augunum fyrir heiðursmorðum, umskurn stúlkna og nauðungarhjónaböndum sem eiga sér stað í löndum eins og Noregi, Danmörku, Hollandi osfrv.
Ekki loka ég augunum fyrir vestrænum rasisma og fyrirlít hann. Reyndar var tvennt það heimskulegasta sem ég sá í fjölmiðlum um síðustu helgi annars vegar viðtal við unga rasista í Reykjanesbæ - hins vegar frammistaða Viðars Þorsteinssonar í Silfri Egils.
[...]
Mínir skoðanabræður eru ekki rasistar, ekki fáfrótt hvíta hyski og ekki Georg Bush - en þeir eru engu að síður fjölmargir, upplýstir og lausir við ofstæki, en ekki við raunsæi.
Ágúst minn, ef þú myndir taka moggann út úr eyrunum í smá stund myndirðu kannski skilja hvers vegna það er fáránlegt að setja samasem merki á milli þess að gagnrýna fordóma og níðslu í garð minnihlutahópa og þess að verja grimmdarverk ennþá minni minnihluta innan hópanna. Ef ég væri kristinn, myndirðu þá setja samasem merki á milli mín og þeirra sem misþyrma hommum í nafni trúarinnar og sprengja börn í tætlur í Mið-Austurlöndum? Væri ég gyðingur, myndirðu þá setja samasem merki á milli mín og þeirra sem sprengja Palestínumenn í strimla á degi hverjum? Þú ert Sjálfstæðismaður, ekki kenni ég þér um það að Þorsteinn Davíðsson var skipaður dómari á vafasaman hátt.
Ágúst, ef þú vefðir mogganum utan af hausnum á þér myndirðu kannski átta þig á því að þú ert hreinlega allt of gáfaður til að alhæfa svona. Og að dæma Hugleik Dagsson fyrir að fetta fingur út í þessa umræðu á þeim forsendum að hann hafi einhvern veginn fyrirgert sínum rétti til að hafa skoðanir á skopteikningum vegna þess að hann teiknar sjálfur grófar myndir sem skopast að tabúum er í besta falli barnalegt. Þýðir það að ég megi ekki hafa skoðun á velsæmismörkum uppistands? Þú ert að verða komin á mjög undarleg mörk bandarískrar öfgahræðslu og íslenskrar öfgafrjálshyggju. Múslimar eru hryðjuverkamenn og þess vegna er reiði þeirra yfir því að þeirra helgustu vígi séu vanvirt forkastanleg, og þeir sem voga sér að gagnrýna ritstjórnarstefnu sem kýs að birta svona lagað eru afturhaldskommatittir.
Og hvernig í ósköpunum er mögulega hægt að túlka birtingu á mynd af Múhameð sem hryðjuverkamanni í landi þar sem múslimar eru minnihlutahópur sem verður fyrir töluverðu aðkasti sem nokkuð annað en níð? Múhameð er helgasti spámaður múslima og samkvæmt Íslam flokkast það sem versta tegund guðlasts að gera myndir af honum. Þetta er sambærilegt við að vera kaþólskur maður í Sýrlandi og þurfa að horfa upp á heimamenn pissa á róðukross - og vera svo úthrópaður sem ofstækismaður og þaðanaf verra ef maður vogaði sér að gagnrýna það. Ég er ekki að segja að ritskoðun sé svarið. Umburðarlyndi er svarið. Ef fólk væri umburðarlyndara hefði þessi mynd aldrei verið birt. Og ég er heldur ekki að verja þá múslima sem gengu yfir strikið í kjölfarið á myndbirtingunni, né heldur þá múslima sem stunda heiðursglæpi, umskera stúlkur og neyða dætur sínar í hjónabönd (þó má reyndar benda á að múslimar eru nú langt frá því eini hópurinn sem stundar slíkt). Mér finnst átakanlegt að þurfa að taka þetta fram, en geri það bara svo þú haldir nú ekki að ég styðji glæpamennina bara vegna þess að mér ofbýður hatrið á trúbræðrum þeirra. Ekki gleyma því að það er yfir milljarður múslima í heiminum. Miðað við þær tölur sem ég hef heyrt frá sérfræðingum má reikna með að ofstækisliðið telji í mesta lagi örfá prósent múslima á heimsvísu.
Orðið „fordómar“ þýðir ekki það sama og hatur. Fordómar eru sleggjudómar um ákveðinn hóp - bæði neikvæðir og jákvæðir - án nægrar þekkingar. Rasismi er kynþáttafordómar. Fyrirfram gefnar hugmyndir um kynþátt, þjóðerni eða trúarbrögð án tilheyrandi þekkingar. Sem þýðir að þú og skoðanabræður þínir eru rasistar. Ekki hatursfullir rasistar, bara fávísir. Og því miður með eyru og augu of full af mogga til að átta ykkur á því. Þetta sést vel á skrifum þínum og Egils Helgasonar undanfarið. Þið eruð búnir að troða mogganum í kjaftinn og skrifið samkvæmt því.
Í umræðunni um Íslam og það allt á síðu sinni segir Egill Helgason (í ummælakerfinu):
Og í staðinn fyrir að tala fyrir málfrelsi og verja það þá koma bleeding heart liberals og eru afskaplega skilningsríkir gagnvart ofbeldismönnunum og kúgurunum.
Ég nenni alls ekki að fara út í þessa blessuðu umræðu af neinni alvöru, en þessi setning fannst mér einstaklega undarleg. Nú er ég mjög fylgjandi málfrelsi, og fannst þetta ansi kjánalegt mál á sínum tíma, þótt ég skilji reyndar mjög vel viðbrögð múslima. Það þýðir ekki að það eigi að ritskoða svona lagað. Mér fannst ákvörðunin um að birta þetta mjög undarleg og heimskuleg, en það er ekki ástæða til ritskoðunar.
En er samasem merki á milli þess að gagnrýna myndbirtingu sem móðgar næststærsta trúarhóp heims (og væntanlega næststærsta trúarhóp Danmerkur) og að vera skilningsríkur gagnvart ofbeldismönnum og kúgurum? Í hvaða foráttuheimskulega heimi?
Árið 2007 er ár svínsins. Svínum er bersýnilega vel við mig, því árið hefur verið hreint unaðslegt. Eins og undanfarin ár ætla ég núna að fara lauslega yfir árið hjá mér. Ég byrja á einkalífinu og tek svo hina hefðbundnu lista í kjölfarið.
Árið byrjaði ansi hreint vel. Í upphafi árs fluttum við Hulda inn á Snorrabrautina og hófum formlega sambúð (þótt við hefðum nú eiginlega búið saman í holunni hennar Huldu í góða stund þar á undan). Nú vorum við búin að láta síðustu ættingja og vini (nema þá sem við gleymdum) vita af væntanlegum erfingja, og komum okkur vandlega fyrir í Norðurmýrinni. Hulda var ólétt, óðum að verða kas, og hreiðurgerðin fórst henni unaðslega úr hendi. Enda vorum við eins og blómi í eggi.
Í upphafi árs var Tímaflakk í gangi. Svo hætti það. Einhverjir sakna þess. Fæstir vita hvað þetta var.
Í mars skrifaði ég undir samning um útgáfu á skáldsögu við JPV. Það var bara yndislegt. Og er enn.
Í apríl fórum við í snilldar frí til Parísar í boði ömmu og afa. Við flugum á Saga Class og áttum frábæra daga á söguslóðum meistaranna.
Þegar heim var komið leið þó ekki á löngu þar til hörmungarnar dundu yfir. Rósenberg gjöreyðilagðist, og síðan hef ég sáralítið sótt miðbæinn heim. Viku eftir brunann í miðbænum héldum við velunnarar Rósen og Dodda risatónleika og söfnuðum fullt af péning sem á að renna til staðarins þegar hann opnar á ný. Sem verður væntanlega með vorinu, ef eitthvað er að marka orð borgar og eigenda.
Fyrrihluti sumars var geysilega viðburðarlítill. Reyndar man ég ekki eftir neinu markverðu. Eina skýra minningin sem ég hef er af því að sitja á kaffihúsi 17. júní við leiðréttingar á Ósögðu. Eflaust gerðist einhver algjör snilld, en hún er gleymd.
Í lok júní fór ég í boði Rithöfundasambands Íslands á námsstefnu ungra höfunda á norðurlöndum í Biskops Arnö í Svíþjóð. Það var gaman, fyrir utan tungumálaörðuleika. Ferðafélagi minn var hinn geðþekki Hugleikur Dagsson.
Yndislegasti hluti ársins var svo undir lok júlí. Yndislegasti og erfiðasti. Þann 24. júlí kom Þórhallur, sonur minn, í heiminn. Það var það fallegasta í heimi, þótt ég hafi reyndar ekki verið viðstaddur, því hann var tekinn með bráðakeisara. Daginn eftir þurfti hann svo að fara á vökudeild út af hjartagalla, og var þar í fjóra daga. Það eru erfiðustu dagar ævi minnar. En svo kom hann heim, og ég hef ekki snert jörðina síðan.
Í september héldum við nafngiftarveislu fyrir Þórhall á Akureyri. Það var fallegt. Ég las ljóð sem pabbi orti til mín þegar ég var ungabarn, og pabbi fór með indíánabæn.
Í október kom Ósagt út. Í nóvember og desember var ég svo gjörsamlega á hvolfi við vinnu og upplestra. Og áður en þið spyrjið mig: Ég hef ekki hugmynd um sölu á bókinni. En ég geri mér engar stórkostlegar vonir, í ljósi þess að hún hefur ekkert verið auglýst, þannig að væntanlega vita ekki margir af henni. Vonandi fá einhverjir þeirra sem fá þrjú eintök af Arnaldi sér Ósagt í staðinn.
Ég kom fram á Eddunni. Það var kjánalegt, en svolítið skemmtilegt. Ég og Þórhallur vorum annars geysilega duglegir í að leggja línurnar fyrir framtíðarsamstarf. Vorum með uppistand saman í fyrsta skipti í byrjun desember. Við munum leggja heiminn að fótum okkar.
Auk þess keyptum við Hulda okkar fyrstu íbúð. Þannig að árið 2008 hefst líka á flutningum. Vonandi verðum við lengur í Köldukinninni en við vorum á Snorrabraut.
Árið var ótrúlegt.
Hér eru svo bækur, plötur/tónlistarmenn og kvikmyndir/sjónvarpsþætti sem snertu mig mest á árinu:
Bækur
Dexter serían - Jeff Lindsay Ég las allar þrjár útkomnar bækur um raðmorðingjann geðþekka á árinu, og fundust þær hreint frábærar. Mæli með þeim. Allt öðruvísi en þættirnir, en alls ekki síðri. Þó fannst mér honum svolítið fatast flugið í þriðju bókinni, en hún er alls ekkert skelfileg.
Rant - Chuck Palahniuk Mögulega besta bók Palahniuk. Já, betri en Fight Club, og jafnvel betri en Survivor og Invisible Monsters.
The Last King of Scotland Þessi bók kom mér verulega á óvart. Hún er eiginlega ekkert lík myndinni, og ekki hægt að bera hana saman við hana. Myndin er snilld, og bókin líka en á allt annan hátt.
King Rat - James Clavell Algjör snilld. Skáldsaga sem gerist í fangabúðum Japana í síðari heimsstyrjöld.
Shogun - James Clavell Ennþá meiri snilld. Flottasta sögulega skáldsaga í heimi. Gerist í upphafi sautjándu aldar í Japan.
Plötur/Tónlistarmenn
Ég kveikti fyrst á tónlistarmanninum Bonnie 'Prince' Billy á árinu, og hef verið með hann nokkuð á heilanum.
Uppáhalds platan sem ég keypti á árinu er Live at City Hall með Eels.
Bestu innlendu plötur ársins: Hraun - I can't believe it's not happiness; Ljótu Hálfvitarnir; VilHelm - Midnight Circus.
Dr Hook voru næstum stanslausir á árinu.
Cohen var með comeback í tækinu mínu á síðari hluta ársins.
Tom Waits var óvenju atkvæðalítill. Sem er bara hressandi.
Bíó/TV
Tvær sjónvarpsþáttaseríur grófu sig inn í mig: Dexter og Prison Break.
Last King of Scotland fannst mér æði. Zodiac líka.
Besta mynd ársins var Sicko.
Eiginlega man ég ekki eftir neinu öðru sem olli mér sérstakri geðshræringu, en vel má vera að það rifjist upp síðar.
Ég óska ykkur öllum gleðilegs nýs árs, og þakka samfylgd og lestur á árinu sem er að líða.
Jæja, ætli ég verði ekki að skrifa aðeins um femínisma. Reyndar hef ég í hyggju að skrifa töluvert ítarlegri færslu um hann á næstunni, en ég get ekki látið hjá líða að minnast á þetta hérna.
Í jóladagatali femínista óskar einn jólasveinana sér að karlar hætti að nauðga. Þetta er vandamálið við öfga-femínisma. Karlar eru sjálfkrafa ofbeldismenn, þar til annað kemur í ljós.
Það sem gleymist hins vegar er að konur nauðga líka. Konur nauðga karlmönnum. Þeim er byrlaður stórhættulegur kokteill af svefnlyfjum og stinningarlyfjum, og svo er þeim nauðgað. Auðvitað er þetta töluvert sjaldgæfara en hitt, en þetta gerist samt. Þetta er aldrei rætt. Aldrei, ekki opinberlega. Þó vita margir af þessu. Karlar sem lenda í þessu þora einhverra hluta vegna ekki að kæra - trúlega vegna þess að samfélagið er búið að stimpla svo duglega inn í okkur að eingöngu karlmenn nauðgi (og sumir öfgafengnir femínistar vilja prenta inn í okkur að ALLIR karlmenn nauðgi).
Á næstunni ætla ég að reyna að skrifa meira og ítarlegar um þetta. Þangað til hvet ég til umræðu um þessi mál, en ég mun hiklaust eyða út öllum heimskulegum kommentum eins og rata svo gjarnan inn í umræðu um femínisma. Það er kominn tími til að ræða þessi mál án upphrópana.
Það er öllum frjálst að prenta út efni af vefnum, en þó skal tekið fram af gefnu tilefni að ég á óskiptan höfundarrétt alls þess sem hér birtist og áskil mér rétt til að grípa til viðeigandi lagalegra aðgerða sé eitthvað af þessu efni birt annarsstaðar með ólögmætum hætti. Ég bið ykkur vinsamlegast um að virða þetta.
Það gæti ekki verið einfaldara að prenta út efni af síðunni. Allur er vefurinn prentvænn, svo einungis þarf að smella á prenthnapp, og þá prentast út lesefni síðunnar og ekkert annað. Einfaldara getur það ekki verið.
Til að sjá eldri færslur má smella á „Fannáll“ til að sjá allar færslur frá upphafi.
